Unia Europejska od wielu lat dąży do zmniejszenia zużycia energii oraz emisji gazów cieplarnianych. Aby osiągnąć postawione przed sobą cele wprowadziła w życie szereg dyrektyw, w tym dyrektywę o charakterystyce energetycznej budynków (2002/91/EC). Efektywne użytkowanie energii jest szczególnie ważne dla sektora mieszkalnictwa i budownictwa, gdyż to właśnie budynki mieszkalne wykorzystują około 40% energii zużywanej w gospodarce narodowej, przy czym aż 80% jest przeznaczane na ogrzewanie pomieszczeń oraz przygotowanie ciepłej wody użytkowej. Warunki funkcjonowania rynku energetycznego oraz znaczny wzrost kosztów nośników energii samoistnie wymusiły na ustawodawcach oraz użytkownikach energii podjęcie działań zmierzających do efektywnego oraz oszczędnego jej użytkowania. W krajach, które w latach 70. XX wieku dotknął kryzys energetyczny, już dawno zaczęły się zaostrzać przepisy dotyczące ochrony cieplnej budynków oraz poprawy stanu już istniejących. Polska jako członek Unii Europejskiej również podąża ich śladem. 

Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku, zwane również etykietą energetyczną budynku, jest dokumentem ważnym przez 10 lat, wystawionym przez osobę uprawnioną do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej. Dokument ten określa zapotrzebowanie energetyczne budynku lub lokalu niezbędne do zaspokojenia potrzeb związanych z jego użytkowaniem (tj. zużycie energii na potrzeby ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, wentylacji, klimatyzacji oraz oświetlenie pomieszczeń). Co najważniejsze świadectwo nie jest sporządzane na podstawie pomiaru zużycia energii (które są zmienne ze względu na indywidualne nawyki użytkowników), ale brane są pod uwagę stałe cechy budynku wynikające z przeznaczenia i jego standardu oraz z zastosowanych w nim systemów instalacyjnych.
 

Umocowania prawne.

W styczniu 2006 r. we wszystkich krajach Unii Europejskiej weszła w życie Dyrektywa UE 2002/91/EC z dn. 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Ma ona na celu podejmowanie działań na rzecz zmniejszenia zużycia energii w budynkach m.in. poprzez:

• określenie wymagań minimalnego standardu energetycznego dla nowo powstających budynków
• regularną kontrolę systemów budynków, m.in. klimatyzacji i wentylacji
• wprowadzenie świadectw energetycznych budynków.

W związku z wprowadzeniem w życie Dyrektywy o charakterystyce energetycznej budynków należało przyjąć w Polsce pewne rozwiązania prawne. Są to:

• Ustawa z dn. 19 września 2007 r. o zmianie Ustawy Prawo Budowlane;
• Ustawa z dn. 27 sierpnia o zmianie Ustawy Prawo Budowlane oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami;
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 21 stycznia 2008 r. w sprawie przeprowadzenia szkolenia oraz osób dla osób ubiegających się o uprawnienia do sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku , lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową;
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej;
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
  

Świadectwo energetyczne budynku zawiera następujące informacje:

• podstawowe dane dotyczące budynku oraz obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną, energię końcową i energię użytkową (na ogrzewanie, przygotowanie ciepłej wody, wentylację, klimatyzację, oświetlenie) wraz ze wskaźnikami porównawczymi (wymagania techniczne WT2008 określone w „Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie”). Dane te są prezentowane w formie tzw. suwaka;
• propozycje możliwych usprawnień mających na celu zmniejszenie zużycia energii, a w związku z tym przesunięcie suwaka w kierunku niższego zapotrzebowania na energię w budynku/lokalu;
• charakterystykę techniczno – użytkową budynku;
• objaśnienia i informacje dodatkowe.

Korzyści z posiadania świadectwa energetycznego:

• ułatwienie określenia przyszłego zużycia energii wraz z kosztami eksploatacji budynku/lokalu
• świadectwa powinny prowadzić do stałego zmniejszania zużycia energii związanej z użytkowaniem budynków
• umożliwienie wykazania energooszczędności budynku, co pozwoli na uzyskanie ceny z ich sprzedaży lub najmu adekwatnej do jednostkowego zapotrzebowania na energię,
• projektanci budynków powinni stosować rozwiązania technologiczne jak najbardziej racjonalizujące koszty użytkowania projektowanego budynku,
• w świadectwie znajdują się propozycje dotyczące zmniejszenia zapotrzebowania na energię końcową.

Sporządzenie świadectwa energetycznego budynku powinien zapewnić właściciel budynku. Dokument ten należy przedstawić nabywcy lub najemcy budynku/lokalu. Obowiązek sporządzania etykiety energetycznej budynku nie dotyczy budynków, które nie będą wynajmowane nowym najemcom, sprzedawane ani modernizowane. Świadectwo jest ważne przez 10 lat od daty jego wystawienia. Nowe świadectwo należy sporządzić po wygaśnięciu jego ważności lub w wyniku remontu budynku/lokalu mającego wpływ na jego charakterystykę energetyczną (np. termomodernizacja budynku).